Aan de grond

Door Marisca Milikowski

Mijn eerste ontmoeting met Nancy eindigde in een drama. Ik wilde testen wat ze kon, maar blijkbaar overvroeg ik haar want binnen tien minuten zaten we samen totaal aan de grond. Niks lukte meer. We kelderden van 500 via 50 naar 5 zonder ergens vaste voet te vinden. Maar wat is dan 9+4, vroeg ik ten einde raad. Weet ik niet!, kreet Nancy wanhopig.

Nancy was een van mijn eerste pupillen. Ze was 11 en zat in groep 7. Een toffe meid – mooi, stoer, nonchalant, met zwarte Surinaamse krullen. Bij de musical op school stond ze vooraan te zingen en te dansen. Maar bij rekenen schoot ze in de paniek. Soms lukte er even iets en dan lukte er ineens weer niets.

Voor ik Nancy tegenkwam wist ik niet wat dyscalculie was. Ik kende het woord, maar vroeg me net als veel anderen af of het niet een modeterm was. Werken met Nancy bracht me op andere gedachten. Er was iets met haar rekenen dat om een speciale betiteling vroeg. Als de term dyscalculie niet al bestond zou hij voor haar uitgevonden moeten worden. Dit was niet gewoon zwak, dit was vreemd.

Wat was er dan vreemd?

Ten eerste dat ze zoveel fouten bleef maken bij het snel rekenen tot tien. Dan schreef ze op dat 6+2=9 en 5+3=7. Als ik vervolgens zei: kijk eens rustig, dan telde ze het na en verbeterde het antwoord.

Nancy was zoals veel dyscalculici een zeer voortreffelijke teller. We gingen vaak dobbelen met zes stenen en dan telde Nancy met haar ogen bliksemsnel de punten bij elkaar. Achterover geleund op haar stoel, altijd foutloos.

Wanneer ze bij het rekenen op haar vingers telde maakte ze ook nooit een fout. Maar als ze het op de ‘weet’ manier probeerde, zoals haar klasgenoten dat deden, zat ze er geregeld een of twee naast. Tussen 6 en 7 ontwaarde ze niet veel verschil. Behalve als ze telde.

Ten tweede: bij vermenigvuldigen had ze hier geen last van.  De tafels hebben we veel mondeling geoefend, alsof het woorden waren. Eerst complete tafels, toen alles door elkaar. Dat werkte, dus de keersommen leerde ze wèl zonder tellen beantwoorden. Dit dankzij haar goede geheugen voor gesproken taal.